صنعت بیمه بر اساس اعتماد دوطرفه بنا شده است. شرکت‌های بیمه به مشتری‌های خود اعتماد دارند تا گزارش‌هایی واقعی از خسارت‌ها و رویدادهایی که منجره به زیان شده‌اند ارائه دهند و از طرفی مشتری نیز با این اعتماد به بیمه‌گر رجوع می‌کند که آنچه تحت شرایط قرارداد بیمه تعیین شده است پرداخت کند.

حضور در اکوسیستم‌های سرمایه گذاری خطرپذیر معنای خاصی برای اینشورتک ها و استارتاپ ها دارد. این که حالا استارتاپ های بیمه‌ای و اینشورتک ها جزیی از یک برنامه یا چندبرنامه خواهند بود. اما چطور می‌توان برنامه‌ای متفاوت و فراگیر برای برطرف کردن چالش‌های موجود طراحی کرد؟

بلاکچین در صنایعی مانند بیمه با سطح ارتباط گسترده واسطه‌های مختلف که نیاز به هماهنگی و تطبیق بیش از هر صنعت دیگری احساس می‌شود، می‌تواند بسیار کارآمد ظاهر شود حتی خیلی بهتر و بیشتر از صنایع دیگر با رویکردهای ساده‌تر.

تلاش برای بازسازی مدل‌های تازه تعامل با مشتری باعث شده است که مدیران ارشد صنعت بیمه به ضرورت استفاده از قابلیت‌های اکوسیستم‌ها مرتبط و همکاری گسترده‌تر با اینشورتک‌ها توجه خاصی نشان بدهند. هیچ جای تعجبی نیست که اگر امروز شرکت‌های بیمه اکوسیستم‌های را به عنوان مسیری منعطف و سودمند برای اهداف مشتری‌مدارانه خود در نظر داشته باشند.

آنچه باعث می‌شود مشتری در مواجهه با برندهای مختلف انتخاب مفید را داشته باشد به صرف خدمات خاص هر کدام از شرکت‌های بیمه نیست، بلکه نوع و نحوه ارتباط گرفتن شرکت‌ها با مشتریان است، مسئله‌ای که امروز با گسترش استفاده از فضای دیجیتالی رنگ و روی دیگری به خود گرفته است.

یک قرارداد هوشمند برنامه‌ای نرم‌افزاری است که به طور خودکار بندهای قرارداد را در شرایطی از پیش تعیین‌شده و مشخص به اجرا در می‌آورد. به عبارت دیگر یک قرارداد هوشمند به عنوان واسطی مجازی وارد عمل می‌شود تا توافقات میان دو طرف را در شرایط تعیین‌شده بدون هیچ اختلالی برآورده سازد.